(Prawdopodobnie) poniższa pocztówka odegrała zaskakującą rolę w odkryciu nieznanego (do niedawna) nagrania Czerwonych Gitar. Czas się zgadza: druk w 1965 roku, nagranie 1966. Mówią o tym w audycji „Ze szpulowca bigbitowca” Wojciech Mann i Michał Owczarek https://www.youtube.com/watch?v=vc7KrpiVD-A. No a sama widokówka wygląda tak:
„Stągwie Mleczne” – baszty obronne z 1517-1519 r.
(1965, fot. J. Uklejewski)
Kolejna pocztówka dźwiękowa. Też „legalna”, bo wydana przez Polskie Nagrania. Tym razem piosenka z popularnego serialu, dziś trochę niepoprawnego politycznie. Ładne kwiatki. Na obrazku.
Pocztówki dźwiękowe miały większy rozmiar od zwykłych pocztówek, bo powinny były odpowiadać rozmiarom singla (SP). Ta dzisiejsza ma wymiar 20×14,5 czyli ma nieco mniejsze pole od dwóch typowych widokówek. Oprócz rzemieślniczej – dziś powiedzielibyśmy pirackiej – produkcji, zdarzały się „legalne”. Tak właśnie jest i dziś. Wszystko na temat obrazka zakochanych odczytamy na odwrocie, który też dołączam.
Jak widać, można ją było całkiem normalnie wysłać pocztą 🙂
Do rzeźby z 1957 r. autorstwa S. Marcinowa (w centrum obrazka) pozowała kelnerka o imieniu Georgette. Dziś już tego dzieła nie ma. Zostało zastąpione rzeźbą z brązu.
Plac Dietla
(1972, fot. M. Raczkowski)
Ile kartek świątecznych dostaliście? Moda na wysyłanie pocztówek minęła, więc niech blogo-kartka umili wam świąteczny czas.
(1973, fot. J. Wendołowski)
Święta Wielkanocne coraz bliżej. Jeśli nie wysłaliście jeszcze pocztówek świątecznych do znajomych i rodziny, to pewnie i tak jest już za późno. Dlatego prezentuję taką kartkę sprzed 40 lat – może komuś się przyda w cyfrowym świecie?
(1980, fot. T. Biliński)
Rozświetlone neonami miasto zawsze robiło duże wrażenie. Szczególnie za czasów siermiężnego PRLu. Dziś jest może i jaśniej, ale neonów jak na lekarstwo.
ul. H. Sienkiewicza nocą
(1967, fot. K. Jabłońskie)
Dziś chciałbym zareklamować profil instagramowy Susy z Doliny Muminków. Autorka z wielkim zacięciem wyszukuje we współczesnej Polsce reliktów dawnej architektury, przypomina żywe skamieliny rodem z PRLu. Podobne tematy nie raz poruszane były na blogu „Serdeczne pozdrowienia z urlopu”, tyle że pocztówki z tamtych czasów mamią kolorowymi, słonecznymi obrazami, a współcześnie te same obiekty raczej prezentują smutny widok umierającego świata. Niemniej nie brakuje im siły wyrazu.
To powyżej, to rzecz jasna tylko przykład. Na profilu pani Susy znajdziemy ponad 300 takich okazów. No jeszcze tylko porównajmy jak okazany budynek wyglądał dawniej:
Spółdzielczy Dom Handlowy „Central”
(lata 80-te)
Ówczesna nowoczesność – znajome klockowate kształty, dużo szkła, jednym słowem nowe.
Ośrodek Informacji Turystycznej
(1980, fot. T. Nowak)
No właśnie. Wiosna coraz bliżej i pora się obudzić. Powrót do cyfrowego życia jest ciężki. Zapomniane hasło bloga (nie ma to jak wymienić komputer, na którym WordPress jest stale zalogowany). Miejmy nadzieję, że słomiany zapał nie minie za szybko i przekształci się w coś trwalszego.
Serdecznie pozdrawiam – zurlopu znów nadaje 🙂
Urzekająca widokówka. Ze względu na neony – tak rzadko dziś widziane – jak i kolorystykę.
Plac Wolności nocą
(1974, fot. W. Stasiak)
Do kartki dołączam fantazyjną pieczątkę.
Fragment Parku Zdrojowego
(1966, fot. K. Kaczyński)
Serdeczne pozdrowienia z urlopu 